فیلم The Magic Faraway Tree 2026

وقتی بچه بودیم خانه‌مان پر از کتاب‌های این نویسنده بود و همیشه فکر می‌کردم امضایش روی جلد «Gnid» نوشته شده، نه Enid. حالا، بعد از حدود پنجاه سال، داستان‌هایش همیشه با گذر زمان یا نگرش‌های امروزی هماهنگ نیستند، اما این یکی فانتزیِ سرگرم‌کننده‌ای است که به‌روز شده و هدفش به‌صورت مستقیمِ مناقشه‌برانگیزِ این روزها با تکنولوژی است. خانواده تامپسون در سختی افتاده‌اند و به‌ناچار به...

وقتی بچه بودیم خانه‌مان پر از کتاب‌های این نویسنده بود و همیشه فکر می‌کردم امضایش روی جلد «Gnid» نوشته شده، نه Enid. حالا، بعد از حدود پنجاه سال، داستان‌هایش همیشه با گذر زمان یا نگرش‌های امروزی هماهنگ نیستند، اما این یکی فانتزیِ سرگرم‌کننده‌ای است که به‌روز شده و هدفش به‌صورت مستقیمِ مناقشه‌برانگیزِ این روزها با تکنولوژی است. خانواده تامپسون در سختی افتاده‌اند و به‌ناچار به یک طویلهٔ خراب‌وگدا منتقل شده‌اند؛ پدر، تیم (با بازی پرانرژی اندرو گارفیلد)، امیدوار است گوجه‌فرنگی بکارد. مادر، پولی (کلر فوی)، از خانواده‌ای ثروتمندتر است ولی با چالش روستایی جدید کنار می‌آید—حتی اگر آشپزخانه‌شان یک مرغ هم داشته باشد. اما سه فرزندشان دچار مشکل‌اند؛ چون خبری از برق و وای‌فای نیست و بنابراین زندگیِ آشنایشان متوقف شده است. استثنا شاید دختر آرامشان فران (بیلی گدسدن) باشد که دعوتی کنجکاوانه برای ورود به جنگل ممنوعه را می‌پذیرد و آنجا با پری مهربان «سیلکی» (نیکولا کاولَن) آشنا می‌شود؛ سیلکی او را به دوستانش معرفی می‌کند و یک ماجراجویی شیرین‌کامی را آغاز می‌کند. وقتی فران به خانه برمی‌گردد، توضیحاتش با شک و تردید مواجه می‌شود، پس ناچار است برادرش جو (فینیکس لاروش) و خواهر بزرگ‌تر بدخلقش بث (دلیلَی بنِت-کِری) را قانع کند تا برای اثبات ماجرا به آن سرزمین بازگردند و ماجراهای بیشتری را تجربه کنند. بی‌خبر از همه، بث از مادربزرگ ثروتمندشان (جنیفر ساندِرز) کمک می‌گیرد که تهدید می‌کند برنامهٔ عجیب‌وغریب‌شان را متوقف و آن‌ها را به مدرسهٔ درست‌وحسابی بفرستد. همه چیز روی دوش تیم و گوجه‌فرنگی‌هایش می‌افتد. نقش گارفیلد و فوی در این فیلم چندان پررنگ نیست؛ فیلم بیشتر فرصتی برای درخشش کودکان مستعد فراهم می‌کند و وقتی ماجراجویی‌ها جدی می‌شود و با شخصیت‌هایی مثل «Dame Washalot»، «Moonface» و ترسناک و بانفوذِ «Dame Snap» (ربِکا فرگوسن) روبه‌رو می‌شویم، جذابیت قصه برنده می‌شود. ابزارهای عجیب‌وغریب فراوان‌اند؛ درختی که مارشمالو می‌رویاند و حتی هواپیمایی که در نابهنگام‌ترین لحظات به خواب می‌رود، و کودکان کم‌کم درمی‌یابند چه چیزی واقعاً در زندگی اهمیت دارد—چیزی که معمولاً از یک آیپد به‌دست نمی‌آید. پیام فیلم دربارهٔ زندگی کردن تمام‌قد، درگیر شدن و بازی کردن با آدم‌ها و چیزهای واقعی (خب، منظور آدم‌ها و چیزهای تخیلیِ واقعی هم هست) است؛ چیزی که به رشد آدم کمک می‌کند، فارغ از سن یا علاقه‌مندی‌تان به سس پاستا. طراحی صحنه تا حدودی شبیه نارنیاستِ بیست‌وچند سال پیش، اما با جلوه‌های بصری بهتر. نمی‌دانم مخاطب هدف دقیقاً کیست، اما من از دیدنش خوش‌پیشتیبان شدم و از تماشایش لذت بردم.