فیلم Nora Prentiss 1947

دکتر ریچارد تالبوت از زندگی یکنواخت و خسته‌کننده‌اش کلافه است. هر روز سر ساعت به مطب می‌رود و ساعت شش به خانه برمی‌گردد؛ به همسری بی‌علاقه و دو فرزند. مسیر زندگی‌اش وقتی یک خواننده زن باشگاه شبانه به مطب او مراجعه می‌کند، به کلی تغییر می‌کند. در آغاز دوستی شکل می‌گیرد، اما خیلی زود رابطه به عشقی پنهانی تبدیل می‌شود و تالبوت که پیش‌تر خشک...

دکتر ریچارد تالبوت از زندگی یکنواخت و خسته‌کننده‌اش کلافه است. هر روز سر ساعت به مطب می‌رود و ساعت شش به خانه برمی‌گردد؛ به همسری بی‌علاقه و دو فرزند. مسیر زندگی‌اش وقتی یک خواننده زن باشگاه شبانه به مطب او مراجعه می‌کند، به کلی تغییر می‌کند. در آغاز دوستی شکل می‌گیرد، اما خیلی زود رابطه به عشقی پنهانی تبدیل می‌شود و تالبوت که پیش‌تر خشک و مقید بود، در پی این عشق تقلبی مرگ خود را جعل کرده و با زن فرار می‌کند. هر قدمی که تالبوت (با بازی کنت اسمیت) پس از تصمیم فرار برمی‌دارد، او را در دردسر بیشتر فرو می‌برد: از حملهٔ مستانه به رقیب عاشقانه گرفته تا تعقیب و گریز با پلیس که سرانجام بدی دارد. آنِ شرِیدان در نقش نُرا پرنتیس برخلاف انتظار یک femme fatale نیست؛ او زن منطقی و باوقاری است که سعی می‌کند جلو تصمیم‌های نسنجیدهٔ تالبوت را بگیرد، اما تالبوت به حرفش گوش نمی‌دهد و در نهایت به مردی ازهم‌پاشیده تبدیل می‌شود که از زندگی ناامید شده است. نکتهٔ درخشان فیلم این است که نُرا لزوماً عامل ویرانی زندگی تالبوت نیست؛ او بیشتر قربانی رفتارهای ناپختهٔ دکتر است. این فیلم را گاهی «نوآرِ زنانه» می‌نامند؛ هرچند در ژانرِ ملودرامِ زنانه هم طبقه‌بندی می‌شود، اما در واقع اثری زیرکانه و کاملاً نوآر است که با یک چرخش سرنوشتِ نسبتاً عجیب در پایان، به قلمرویی تیره‌تر می‌رود. فیلم از نظر بازیگری قوت دارد: کنت اسمیت توانسته تحول تدریجی تالبوت از مردی منظم به یک پارانوئید الک‌کشیده و سرانجام آدمی شکست‌خورده را به‌خوبی نشان دهد؛ و آن شرِیدان هم نقش را با ظرافت و طعنه‌هایی در دیالوگ‌ها به جلو می‌برد. فیلم‌برداری جیمز وانگ هاو صحنه‌ها را با سبکی اکسپرسیونیستی و فضای بسته‌ و خفه‌کننده تصویر می‌کند؛ به‌ویژه سکانس‌های زندان و صحنه‌هایی که تالبوت در هتل خود را حبس می‌کند، سایه‌های سنگین و حالتی نمناک و خفقان‌آور دارند. موسیقی فرانز واکسمن نیز با هارمونی‌های مناسب فضای فیلم را تقویت می‌کند. وینسنت شرمن کارگردانی فیلم را بر عهده دارد و در هدایت تغییرات لحن و گرفتن بازی‌های درخشان از بازیگران موفق است. در کنار بازیگران اصلی، مجموعه‌ای از بازیگران ثابت استودیو وارنر مانند بروس بنت، رابرت آلدا، جان ریجدلی و واندا هندریکس حضور دارند که به جانمایهٔ قصه کمک می‌کنند. پوستر فیلم از نظر سبک‌شناسی شباهت‌هایی با پوستر فیلم مشهور Mildred Pierce دارد. نورا پرنتیس با ترکیبی از ملودرام و عناصر نوآر، فیلمی خوش‌ساخت و تماشایی است که هم تماشاگران علاقه‌مند به دل‌تنگی‌های احساسی و هم دوستداران فضای تاریک و گاهی عجیب نوآر را راضی می‌کند. امتیاز: ۸ از ۱۰.