فیلم Before Sunrise 1995

این اولین بار بود که فیلمی را دیدم که هیچ دشمن انسانی در آن وجود نداشت، اما همچنان مرا به صفحه نمایش میخکوب کرد. به‌طور قطع چند رمان از این دست خوانده‌ام، اما هیچ‌کدام به اندازه این فیلم جذاب نبودند. هر کسی حداقل یک بار در زندگی‌اش رویایی شبیه به این دارد و این فیلم آن را باورپذیر می‌کند. بعد از تماشای فیلم واقعاً فکر...

این اولین بار بود که فیلمی را دیدم که هیچ دشمن انسانی در آن وجود نداشت، اما همچنان مرا به صفحه نمایش میخکوب کرد. به‌طور قطع چند رمان از این دست خوانده‌ام، اما هیچ‌کدام به اندازه این فیلم جذاب نبودند. هر کسی حداقل یک بار در زندگی‌اش رویایی شبیه به این دارد و این فیلم آن را باورپذیر می‌کند. بعد از تماشای فیلم واقعاً فکر کردم که ایتن و جولی باید با هم قرار گذاشته باشند، زیرا مکالماتشان به‌طرز زیبایی در حال جریان بود. به‌طور قطع، این فیلم باید دیده شود. **فیلمی بسیار ساده اما انسانی، با احساسات و دیالوگ‌های بسیار خوب.** برخلاف آنچه که معمولاً دوست دارم، این فیلم را پس از دیدن دنباله‌اش، "قبل از غروب" دیدم. داستان زیبایی درباره یک گردشگر آمریکایی است که در قطار به یک دانشجوی فرانسوی که به سمت وین سفر می‌کند، دل می‌بازد و او را دعوت می‌کند تا مدتی را با هم بگذرانند. بقیه فیلم گفت‌وگوی شدیدی بین این دو شخصیت در خیابان‌های شهر است که در آن احساسات و عواطف به‌تدریج شکل می‌گیرد. بهترین ویژگی این فیلم، تفسیر شگفت‌انگیز و به‌شدت معتبر بازیگران اصلی آن است. ایتن هاوک و جولی دلپی هر دو جوان، باوقار و به‌نظر می‌رسد که زوج زیبایی را تشکیل می‌دهند (البته، شخصیت‌ها نه بازیگران). نمی‌دانم آیا تنها من اینطور فکر می‌کنم یا نه، اما به نظر می‌رسد که بازیگران احساسات شخصیت‌ها را به خوبی درک کرده‌اند، به‌گونه‌ای که همدلی یا درک متقابل بین این دو حرفه‌ای وجود داشت و این شیمی به‌طور کامل به ما منتقل شد. فیلم به‌طرز ماهرانه‌ای توسط ریچارد لینک‌لیتر کارگردانی و نوشته شده است و می‌تواند اولین ملاقات‌های بسیاری از زوج‌های جوان را خلاصه کند. شک ندارم که افراد زیادی وجود دارند که به‌راحتی با این دو شخصیت همذات‌پنداری کنند. کی هرگز با کسی در قطار یا اتوبوس گپ نزده است؟ روابط دوستی که اینگونه آغاز می‌شود، بسیار رایج است. من خودم نیز مورد مشابهی در زندگی‌ام دارم: دوستی که بسیار برایم با ارزش است و نابینا است، و من او را به‌طور تصادفی در قطار ملاقات کردم و در چندین نوبت به او کمک کردم که بنشیند (ما هر دو به‌خاطر کار، مسافرهای معمولی بودیم). این فیلم واقعاً انسانی، سرشار از احساسات و دیالوگ‌های خوب است.