مستند QT8: The First Eight 2019

عنوان "QT8: The First Eight" برای این مستند/زندگی‌نامه کیفی کوئنتین تارانتینو اشتباه است. فراموش کنید که دو عدد "هشت" در عنوان وجود دارد (هرچند به نظر می‌رسد که اشاره‌ای به Crazy 88 دارد، اما همچنان مضحک است)؛ عنوان دقیق‌تری که می‌توان انتخاب کرد، "سه فیلم اول که واقعاً مهم هستند و شش فیلم (شامل Once Upon a Time in Hollywood) که سفرهای بی‌معنا، خودشیفته و...

عنوان "QT8: The First Eight" برای این مستند/زندگی‌نامه کیفی کوئنتین تارانتینو اشتباه است. فراموش کنید که دو عدد "هشت" در عنوان وجود دارد (هرچند به نظر می‌رسد که اشاره‌ای به Crazy 88 دارد، اما همچنان مضحک است)؛ عنوان دقیق‌تری که می‌توان انتخاب کرد، "سه فیلم اول که واقعاً مهم هستند و شش فیلم (شامل Once Upon a Time in Hollywood) که سفرهای بی‌معنا، خودشیفته و بزرگ‌نمایی شده‌ای هستند که پس از آن آمدند" خواهد بود. به‌خوبی یا بد، یک "قبل و بعد" برای Jackie Brown وجود دارد. انتقال تارانتینو از نبوغ به جنون وحشتناک با Kill Bill آغاز شد و به اوج خود با تمرین‌های بی‌فایده در بازنگری تاریخی در Inglorious Basterds و Once Upon a Time in Hollywood رسید. برگردیم به QT8، معمولاً مستندی درباره یک شخص زنده که آن شخص به وضوح غایب است را به عنوان هدر دادن وقت همه می‌دانم — اما در این مورد، آن را تحت "اضافه کردن از طریق حذف" طبقه‌بندی می‌کنم. می‌توان گفت بهترین نکته در مورد این فیلم این است که تارانتینو در آن دیده یا شنیده نمی‌شود. دومین نکته خوب در مورد فیلم، مشارکت‌های مایکل مدسن، سم جکسون و کریستوف والتز است (و به‌طور جزئی‌تر، تیم راث، بروس درن، کورت راسل و جیمی فاکس). مداخلات آن‌ها سرگرم‌کننده و بصیرت‌بخش است و وزن اعتبار را دارد. در مقابل، زمانی که می‌شنوم کسی می‌گوید "دیدن [Reservoir Dogs] با تعداد کافی تماشاگران ... [تارانتینو] متوجه شد که باید به تماشاگران اجازه بدهد بخندند"، من می‌گویم، شما نمی‌توانید به من بگویید او چه فکر کرده است؛ در بهترین حالت، شما دارید به من می‌گویید که _شما_ فکر می‌کنید _او_ چه فکر کرده — و این به‌طور کلی در مستندهایی است که در آن‌ها همه چیز، صرف نظر از اینکه منبع معتبر است یا نه، اطلاعاتی دست‌دوم است. بنابراین تارانتینو در اینجا نیست که اقداماتی را که او را به نزدیک به کشتن اوما تورمن رساند توضیح دهد و بابت آن عذرخواهی کند — هرچند که نیازی به عذرخواهی ندارد؛ از آنجا که این یک جشنواره عشق تارانتینو است، به طرز عجیبی تقصیر به هاروی واینستین منتقل می‌شود، که یک حرکت بد است حتی اگر واینستین خود بد باشد؛ تقصیر را به عهده بگیرید و حق هم دارید، برای کارهای زشتی که انجام داده (خدا می‌داند که از این کارها زیاد است)، نه برای کارهایی که نکرده، به‌ویژه نه فقط برای اینکه پسر طلایی‌تان را از دردسر نجات دهید. در یک نقطه، برای نشان دادن اشتیاق مسری تارانتینو، والتز می‌گوید "این مثل رفتن به خانه فاحشه‌ها برای مبتلا شدن به سیفلیس است." مطمئنم که در ذهنش بهتر به نظر می‌رسید، اما این تشبیه بد طراحی شده به طور ناخواسته نکته خوبی را بیان می‌کند. من به یاد دکتر فاوس، رمانی از هموطن والتز، توماس مان می‌افتم، که قهرمانش به طور واقعی و با میل سیفلیس را می‌گیرد زیرا دیوانگی را با نبوغ هنری معادل می‌داند؛ بیماری پیشرفت‌کننده بعدی او را به حالت کودکانه‌ای می‌رساند که باقی‌مانده کوتاه زندگی‌اش را تحت مراقبت بستگانش سپری می‌کند. من می‌خواهم فرض کنم که تارانتینو سیفلیس ندارد — اما در این صورت، عذر او چیست؟