فیلم The Running Man 2025

فیلم The Running Man به اندازه‌ای که ادگار رایت و منبعِ اقتباس نوید می‌دادند، موفق نیست؛ هرچند بستری کارآمد برای نمایش استعداد و جذابیت گلن پاول فراهم کرده و به مضامینی می‌پردازد که می‌توانستند تندوتیزتر و مؤثرتر باشند. تکرار قصه، آشکارسازی بیش از حد پیام‌ها و پایان‌نامۀ ناکام، مانع از آن می‌شود که فیلم تبدیل به یک تریلر دیستوپیایی ماندگار شود. فیلم سر راست و تماشاییش...

فیلم The Running Man به اندازه‌ای که ادگار رایت و منبعِ اقتباس نوید می‌دادند، موفق نیست؛ هرچند بستری کارآمد برای نمایش استعداد و جذابیت گلن پاول فراهم کرده و به مضامینی می‌پردازد که می‌توانستند تندوتیزتر و مؤثرتر باشند. تکرار قصه، آشکارسازی بیش از حد پیام‌ها و پایان‌نامۀ ناکام، مانع از آن می‌شود که فیلم تبدیل به یک تریلر دیستوپیایی ماندگار شود. فیلم سر راست و تماشاییش قابل قبول است، اما از تأثیر و اهمیت وعده‌داده‌شده‌اش بازمی‌ماند. در پایان، طنینِ حقیقتی انکارناپذیر باقی می‌ماند: حتی در وحشی‌ترین و مهندسی‌شده‌ترین نمایش‌ها، آتشِ امید و شورش را نمی‌توان پخش تلویزیونی، خرید یا خاموش کرد. نمره: C+ خلاصهٔ داستان: ریچاردز (با بازی گلن پاول) که دختر کوچکش به دارویی نیاز دارد که او و همسرش توان پرداختش را ندارند، دست به ثبت‌نام در سخت‌ترین برنامهٔ تلویزیونی می‌زند. اگر بتواند سی روز زنده بماند، پول فراوانی می‌برد و زندگی راحتی برای خانواده‌اش تأمین می‌شود. اما خیلی زود متوجه می‌شود این مسابقه عادلانه نخواهد بود؛ کیلیان (جاش برولین)، مدیر برنامه، آشکارا می‌گوید قرار است بی‌رحمانه باشد. جمعیت تشویق می‌شوند محل او را برای پاداش گزارش کنند تا «شکارچی‌ها» بیایند و او را از پا درآورند. ریچاردز مرد خانوادگی و ورزشکاری معمولی است، نه یک نینجای حرفه‌ای؛ پس سؤال این است که او در برابر خیانت و گلوله‌ها چگونه دوام خواهد آورد؟ فیلم با شروعی امیدوارکننده آغاز می‌شود و همان‌طور که انتظار می‌رود، پاول از جذابیت ظاهری و کم‌پوشیِ بازیگری‌اش آگاه است؛ اما وقتی وارد بخش ماجراجویی می‌شویم، فیلم بسیار شبیهِ «جنگ‌های گرسنگی» می‌شود—دوربین‌های پخش از راه‌دور و پوشش پرشورِ زنده توسط مجری‌ای چون بابی تی (کولمن دومینگو). یک نقش کوتاه از ویلیام اچ. میسی وجود دارد که هر بازیگری می‌توانست آن را ایفا کند و اگر خیلی دقیق باشید، ساندرا دیکینسون را هم می‌بینید که همراه مایکل سِرا تلاش می‌کند به قهرمانِ فراری حمایتِ اخلاقی بدهند. ریچاردز برای هر کشته و هر روز بقا پول جمع می‌کند؛ این ساختار شباهت زیادی به بازی‌های ویدیویی دارد که هر مرحله مخاطره‌آمیزتر و پاداش‌ها پرسودتر می‌شوند و قهرمان کم‌کم شبیه جان ویک می‌شود. اما حس تهدید و خطر در برابر سکانس‌های پی‌درپی جلوه‌های ویژهٔ قابل پیش‌بینی و انفجارات دیجیتالی دوام نمی‌آورد. شاید پاول بهترین انتخاب برای این نقش نبوده باشد؛ او خوش‌چشم و کاریزماتیک است اما در مواقع افزایش فشار قصه قانع‌کننده نیست، و برولین و دومینگو هم گاه دچار بازی‌ِ اغراق‌شده می‌شوند. فیلم می‌توانست نیم ساعت کوتاه‌تر شود بدون آنکه ماهیت داستان استیفن کینگ را از دست بدهد. همچنین انتشار این فیلم نزدیک به «The Long Walk» که ایده‌ای مشابه اما اجرا بهتری دارد، انتخاب نامناسبی به نظر می‌رسد. در مجموع قابل تماشا است، اما احتمالاً کمتر از نسخهٔ ساکن‌تر و استودیوییِ آرنولدِ ۱۹۸۷ در خاطر می‌ماند. نقد دیگر: بازسازی/اقتباس نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای است که اجرای خوبی از گلن پاول دارد و صحنه‌های اکشن محکمی ارائه می‌دهد. حضور جاش برولین هم علیرغم شخصیت کم‌عمق و کم‌زمانِ او تأثیرگذار است. چیز نوآورانه‌ای نیست اما ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۳.۷۵/۵ دیدگاه متفاوتی هم وجود دارد: گاهی دقیقاً به همین دلیل می‌گویند فیلم «اقتباس‌شده» از یک اثر ادبی است. نسخهٔ ۱۹۸۸ چنین اقتباسی بود؛ از کار استیفن کینگ برداشت مناسبی کرد و داستان طولانی‌تر را در قالبی سرگرم‌کننده و جمع‌وجور فشرده ساخت. متأسفانه، برعکسِ ادعای مزیتِ وفاداری بیشترِ فیلم جدید به کتابِ کینگ، این نسخه طولانی و در مقاطعی خسته‌کننده است و از ریتم و جهت‌گیری رنج می‌برد. روایتش فاقد عمق و بذله‌گویی است و شخصیت‌ها بیشتر به کارت‌پستال‌هایی دو بعدی شباهت دارند. پیش‌بینی‌پذیر هم بود—و نسخه را «ووک» توصیف کردند. نتیجه‌گیری: فیلمی طولانی، فاقد ریتم و جهت، از نظر روایت تهی و پر از شخصیت‌های کاریکاتوری. اگر برای اولین بار می‌خواهید این داستان را ببینید، نسخهٔ ۱۹۸۸ را تماشا کنید؛ بسیار جلوتر از این نسخه است.