فیلم One False Move 1991

بیل پکسون چیز دیگری بود. این تکزاسی حدود چهل سال پیش کارش را به‌عنوان مسئول چیدمان صحنه برای New World Pictures آغاز کرد و خیلی زود، پس از آن، نقشی کوتاه در فیلم ارزان‌قیمت Crazy Mama همین شرکت به‌دست آورد. پکسون از آن زمان دیگر به عقب نگاه نکرد. لبخند کج و خاصش در دههٔ هشتاد دلنشین بود: Stripes، Weird Science، The Terminator، Commando، Near...

بیل پکسون چیز دیگری بود. این تکزاسی حدود چهل سال پیش کارش را به‌عنوان مسئول چیدمان صحنه برای New World Pictures آغاز کرد و خیلی زود، پس از آن، نقشی کوتاه در فیلم ارزان‌قیمت Crazy Mama همین شرکت به‌دست آورد. پکسون از آن زمان دیگر به عقب نگاه نکرد. لبخند کج و خاصش در دههٔ هشتاد دلنشین بود: Stripes، Weird Science، The Terminator، Commando، Near Dark و Aliens. در دههٔ هشتاد (و حتی امروز) به بازیگرانی با مردانگی طبیعی و توانایی‌های دراماتیک و کمدی مثل او شدیداً نیاز بود. او نه تنها این نیاز را پوشش داد، بلکه نقش‌هایی را بازی کرد که تصور اینکه بازیگر دیگری بتواند آن‌ها را ایفا کند دشوار بود. فکر نمی‌کنم هیچ بازیگر نقش مکملی در یک فیلم اکشن به اندازهٔ پکسون در Aliens تأثیرگذار بوده باشد — رفتن از یک تفنگدار خودپرور به حالت «Game over, man!» و احساس شکست، یکی از شدیداً خنده‌دار و در عین حال صادقانه‌ترین لحظات در فیلم‌های اکشن است. حضور او باعث شد فیلمی فوق‌العاده، حتی بهتر شود، چون بالاخره کسی را دیدیم که هنگام وخیم شدن اوضاع، کاملاً در حالت وحشت قرار می‌گیرد. در دههٔ نود و سال‌های بعد، پکسون بین بلاک‌باسترهای پرهزینه و فیلم‌های کوچک‌تر در نوسان بود؛ در هر نقش، چه بزرگ و چه کوچک، همیشه جذاب‌ترین چیزی بود که روی پرده می‌دیدید. در حوزهٔ نوآر، پکسون عملاً در سه فیلم حضور داشت که به‌وضوح در دایرهٔ فیلم نوآر قرار می‌گیرند و همهٔ آن‌ها برجسته‌اند. در 1998، او نقش اصلی را در نوآر روستایی A Simple Plan ایفا کرد. در 2001، فیلم Frailty را کارگردانی و در آن بازی کرد. هر دوی این آثار مملو از اجراهای فوق‌العاده‌اند و بی‌تردید در مقالات آینده به آن‌ها خواهیم پرداخت. اما فیلمی که این هفته می‌خواهم برجسته کنم One False Move است. قطعاً یک فیلم جنایی است، اما داستان آن بیش از همه به آدم‌ها و احساساتی که آن‌ها را هدایت می‌کند وابسته است. این فیلم اساساً نخستین نقشِ اصلیِ پکسون بود و او در آن درخشید. به‌جای بازی کردن به‌صورت معمولی، پکسون اجرای مرد سادهٔ جنوب‌نشین و کمی نامتعادل را ارائه می‌دهد که دقیقاً با فضای روایت هماهنگ است. در ابتدا، دیل «هوریکن» دیسون (پکسون) از نگاه پلیس‌های شهر بزرگ تنها یک پلیس سادهٔ آرکانزاسی به نظر می‌رسد که می‌خواهد به پلیس واقعی برای حل یک جنایت کمک کند. با پیش‌رفت داستان، خودبرتربینی‌اش خرد می‌شود و گذشته‌اش دوباره او را آزار می‌دهد. می‌توان چرخ‌دنده‌های فکری یک مرد ساده را دید که با پیچیده‌تر شدن اوضاع، در ذهنش به حرکت در می‌آیند. فیلم بین دو روایت تقاطع می‌زند: یکی ماجراهای سرگرم‌کنندهٔ هوریکن و افسران LAPD و دیگری داستان جنایتکارانی که فرار کرده‌اند و به‌سرعت به سوی پارانویا و ازخودبیخودی پیش می‌روند. جنایتکاران با انرژی بالا توسط بیلی باب ثورنتون (که یکی از نویسندگان هم هست) و مایکل بیچ بازی می‌شوند. سیندا ویلیامز نقش فانتازیا—زنی سیاه‌پوست و زیبا که تمام روایت‌ها را به هم پیوند می‌دهد—را برعهده دارد. فیلم ابتدا قرار بود مستقیم به ویدئو عرضه شود، اما به‌قدری خوب از کار درآمد که با نقدهای درخشان به سینماها فرستاده شد. راجر ایبرت در سال 1992 نوشت: «در فهرست بسیار کوتاه فیلم‌های بزرگ دربارهٔ جنایتکاران خشن، One False Move شایستهٔ جایگاهی والا است، کنار فیلم‌هایی به‌کلی متفاوت مثل In Cold Blood، Henry: Portrait of a Serial Killer، Badlands، The Executioner's Song و At Close Range. این یک فیلم بزرگ است.» آخر هفتهٔ گذشته که دوباره آن را دیدم، هنوز هم سر پا بود. دیدن فیلمی از آن دوران که تحت تأثیر سیل تارانتینویی صدا و فرهنگ پاپ که چند سال بعد همهٔ فیلم‌های جنایی را تحت‌الشعاع قرار داد قرار نگرفته، لذت‌بخش است. این یک نوآر روستایی آرام است که در سکوت حس هراس را پرورش می‌دهد. برخلاف نوآرهای هم‌دوره که به آکروباتیک‌های دوربین و سایه‌های کرکره‌ای متکی‌اند، کارگردانیِ کارل فرانکلین مستقیم و بی‌پیرایه است و همین سادگی، خشونت هولناک را وقتی صحنه‌ها کوتاه به پایان می‌رسند —گاه درست پیش از وقوع خشونت— ترسناک‌تر می‌کند. فیلم با ریتمی عمداً کند، از هر لحظه لذت می‌برد. پیشنهاد می‌کنم One False Move را پیدا کنید، گوشی‌تان را خاموش کنید و بدون حواس‌پرتی آن را تماشا کنید.