مستند I Am Ali 2014

در این بیوپیکِ تمام‌دسترسی، بخش‌هایی هست که واقعاً تلاش می‌کنند وجوهی از این مشهورترین چهره را نشان دهند که شاید قبلاً ندیده باشیم: نوارهایی که با فرزندانش ضبط کرده و مصاحبه‌هایی با حلقهٔ نزدیکان دیرینه‌اش. قابل درک است که در نهایت فیلم شبیه تولیدی از واحد روابط‌عمومیِ محمد علی به‌نظر برسد؛ در بدترین حالت، فقط یک عرصهٔ دیگر برای تکرار این روایت است که او...

در این بیوپیکِ تمام‌دسترسی، بخش‌هایی هست که واقعاً تلاش می‌کنند وجوهی از این مشهورترین چهره را نشان دهند که شاید قبلاً ندیده باشیم: نوارهایی که با فرزندانش ضبط کرده و مصاحبه‌هایی با حلقهٔ نزدیکان دیرینه‌اش. قابل درک است که در نهایت فیلم شبیه تولیدی از واحد روابط‌عمومیِ محمد علی به‌نظر برسد؛ در بدترین حالت، فقط یک عرصهٔ دیگر برای تکرار این روایت است که او بهترین بوکسور، مشهورترین سلبریتی، بهترین پدر جهان، دوست و فعال اجتماعی بوده است. اینکه او بهترین بوکسور و یکی از مشهورترین افراد بود، شاید درست باشد؛ اما بقیهٔ القاب چندان قابل‌قبول نیستند. آنچه در تضادی آشکار با تقریباً یک ساعت و چهل و پنج دقیقه تحسین و کارهای خیر برایم برجسته شد، چند دقیقهٔ معدود بود که او در آنها بابت خطاب‌کردن جو فریزِر با عبارات «گوریل»، «آنکل تام» و امثال آن پشیمانی و عذرخواهی نشان می‌داد. این همان فریزِر بود که در آغاز به علی کمک مالی کرد و در تلاش برای بازپس‌گیری مجوز بوکسش او را یاری داد. بله، دیرهنگام عذرخواهی‌کردن خوب است، اما برای اغلب ما طبیعی بود که اساساً از گفتن چنین چیزهایی — تنها برای جلب توجه به یک مبارزه یا نفوذ در ذهن حریف — خودداری کنیم. نگفتنِ این‌گونه نسبت‌ها دربارهٔ یک دوست و همکار، به همان سادگیِ زدن یک jab چپ توسط یک بوکسور بزرگ بود.