فیلم Motor City 2025

آلفرد هیچکاک یک‌بار گفته بود که فیلم‌سازان «تنها وقتی باید به دیالوگ متوسل شوند که عملاً نتوان داستان را به‌صورت بصری روایت کرد» و فیلم‌هایی که پر از دیالوگ‌اند را به‌طرز مشهوری «عکس‌هایی از آدم‌هایی که حرف می‌زنند» توصیف کرده بود. هرچه از کارگردان پتسی پنچی‌رولی و فیلم MOTOR CITY بگوییم، یک چیز بلافاصله مشخص می‌شود: این فیلم بیشتر از هر چیز یک روایت تصویری است...

آلفرد هیچکاک یک‌بار گفته بود که فیلم‌سازان «تنها وقتی باید به دیالوگ متوسل شوند که عملاً نتوان داستان را به‌صورت بصری روایت کرد» و فیلم‌هایی که پر از دیالوگ‌اند را به‌طرز مشهوری «عکس‌هایی از آدم‌هایی که حرف می‌زنند» توصیف کرده بود. هرچه از کارگردان پتسی پنچی‌رولی و فیلم MOTOR CITY بگوییم، یک چیز بلافاصله مشخص می‌شود: این فیلم بیشتر از هر چیز یک روایت تصویری است که قواعد فیلم‌های اکشن سنتی را کنار می‌زند. با تقریباً صفر دیالوگ — شخصیتی که بن مک‌کنزی بازی می‌کند حتی یک کلمه هم نمی‌گوید — و موسیقی متن جذاب دههٔ 1970، پنچی‌رولی چالش هیچکاک را می‌پذیرد و یک فیلم انتقام‌جویانهٔ خوش‌ساخت و تماشاگرپسند ارائه می‌دهد با یکی از توانمندترین بازیگران حاضر در هالیوود امروز. آلن ریتچسون با حضور جسور و کم‌حرفش در نقش جان میلر صفحه را پر می‌کند؛ او در صحنه‌های پیاپی و پرهیجان، با حضوری غلیظ و در عین حال دقیق، بار روایت را به دوش می‌کشد. شایلین وودلی در نقش سوفیا شیمی‌ای کاملاً باورپذیر با ریتچسون دارد؛ زندگی ساده و کارگریِ شاد آن‌ها ناگهان به‌خاطر توطئه‌ای که به‌راحتی می‌تواند با رمان کنت مونت‌کریستو رقابت کند، از هم می‌پاشد. با فلاش‌بک‌های مؤثر و نگاهی شبیه به SERPICO به فساد پلیس در دیترویت دههٔ 1970، ادامهٔ ماجرا عطش هر طرفدار فیلم اکشن را فرو می‌نشاند، زیرا فیلم به‌سرعت و با خشونتی بی‌امان وارد زنجیره‌ای از انتقام می‌شود. با بازی‌های مکملِ بن فاستر، پابلو اشرایبر و لیونل بوئیس و با حضور کوتاهی از جک وایتِ دیترویت (که یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی است)، MOTOR CITY نشان می‌دهد که بسیاری از فیلم‌های اکشن می‌آموزند: وقتی فیلم‌ساز بداند چگونه داستان را تصویری روایت کند، دیالوگ زاید است. این فیلم احتمالاً منتقدان را دو‌دسته خواهد کرد و شاید در گیشه خوش‌شانس نباشد—به‌ویژه که بین THE ODYSSEY و SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY اکران شده—اما امید هست که با دهان‌به‌دهان خوب موفقیت نسبی کسب کند و در آمدن روی پلتفرم‌های پخش بهتر بدرخشد. با رویکرد «کم‌تر یعنی بیش‌تر» که دقیقاً همان چیزی است که MAD MAX: FURY ROAD و دو فیلم محبوب فینِ SISU را عالی کرده بود، MOTOR CITY به مخاطب میزبان تصویری فاخر ارائه می‌دهد بدون اینکه او را در دست بگیرد. بازیگران اصلی اجراهای درخشانی دارند—به‌ویژه یک سکانس به‌یادماندنی و کاملاً بی‌کلام و اغواگر میان وودلی و فاستر در یک ملاقات شبانه در کافی‌شاپ. این احتمالاً بهترین کار وودلی است. ریتچسون هم موفق می‌شود جایگاه خود را به‌عنوان یکی از بازیگران بسیار دیدنیِ هالیوود تثبیت کند.