فیلم The Seventh Sign 1988

«ابّی» (دِمی مور) با وکیلی به نام «راسل» (مایکل باین) ازدواج کرده و قرار است به‌زودی مادر شود. اما با نزدیک شدن زمان زایمان، کابوس‌های وحشتناکی او را آزار می‌دهند. درگیر تنهایی و ناامیدی، او تصمیم می‌گیرد اتاقی در گاراژ خانه را به مردی مرموز به نام «بانّون» (یورگن پروشنو) اجاره دهد؛ عملی که به نظر می‌رسد درِ سناریویی آخرالزمانی را باز می‌کند که به‌طور...

«ابّی» (دِمی مور) با وکیلی به نام «راسل» (مایکل باین) ازدواج کرده و قرار است به‌زودی مادر شود. اما با نزدیک شدن زمان زایمان، کابوس‌های وحشتناکی او را آزار می‌دهند. درگیر تنهایی و ناامیدی، او تصمیم می‌گیرد اتاقی در گاراژ خانه را به مردی مرموز به نام «بانّون» (یورگن پروشنو) اجاره دهد؛ عملی که به نظر می‌رسد درِ سناریویی آخرالزمانی را باز می‌کند که به‌طور غیرقابل‌تفکی با توانایی‌های زایمانی او و شاید با پرونده‌ای که شوهرش در حال تعقیب آن است — پروندهٔ پسری که والدینش را کشته — گره خورده است. با پیشروی داستان و روشن‌تر شدن کابوس‌ها، او درمی‌یابد که در بازنمایی کتاب مکاشفه گرفتار شده و عدد هفت به‌طرز تهدیدآمیزی طنین‌انداز می‌شود. ایدهٔ فانتزی فیلم چندان بد نیست، اما انتخاب بازیگران ضعیف است: مور در فرم خوبی نیست، پروشنو بیشتر وقت فیلم مثل یک بازیگر فرعی در یک فیلم ترسناک ایستاده به نظر می‌رسد، و باین عمدتاً تنها جنبهٔ جذابیت ظاهری را ارائه می‌دهد. روایت خیلی دیر جذاب می‌شود و پایان‌بندی هم شتاب‌زده و ناامیدکننده است. اگر کارگردان، کارل شولتز، به جای انتخاب یک ستارهٔ گیشه، بازیگری کم‌ادعاتر انتخاب کرده و ترکیب بازیگران متوازن‌تری می‌ساخت تا این روایت نهایی دربارهٔ سرنوشت بشر با بازی‌هایی کمتر اغراق‌شده شکل بگیرد، نتیجه بهتر می‌شد. شاید دیدنی باشد، اما فراموش‌شدنی.