فیلم The Three Musketeers 1921

با اینکه از این اقتباسِ رمان الکساندر دوما لذت بردم، اما کلیتِ فیلم برایم کمی بیش‌ازحد خیال‌پردازانه بود. «دارتانیان» (Douglas Fairbanks) مصرّ است به عضویتِ موسکترهایِ سلطنتی درآید و به همین خاطر به پاریس می‌رود، جایی که با سه نفری مواجه می‌شود که پدرش قطعاً به او گفته بود از آن‌ها دوری کند: پورتوس (George Siegmann)، آتوس (Léon Bary) و آرامیس (Eugene Pallette). این سه...

با اینکه از این اقتباسِ رمان الکساندر دوما لذت بردم، اما کلیتِ فیلم برایم کمی بیش‌ازحد خیال‌پردازانه بود. «دارتانیان» (Douglas Fairbanks) مصرّ است به عضویتِ موسکترهایِ سلطنتی درآید و به همین خاطر به پاریس می‌رود، جایی که با سه نفری مواجه می‌شود که پدرش قطعاً به او گفته بود از آن‌ها دوری کند: پورتوس (George Siegmann)، آتوس (Léon Bary) و آرامیس (Eugene Pallette). این سه خیلی زود شمشیرباز جوان و بااستعداد را در توطئه‌هایی می‌گیرند که تا عالی‌ترین سطوحِ حکومت امتداد دارد. در رأسِ این سطوح، نایجل دو بریلیه (Nigel de Brulier) در نقش کاردینال ری‌شلو و در تلاش برای شکل دادن به ارادهٔ پادشاهِ کم‌ارادهٔ لوئی سیزدهم (Adolphe Menjou) است. تنها مانعِ راهِ او، ملکهٔ زیرک و مصمم، آنِ ملکه (Mary MacLaren)، است. برای من نوعِ نمایشِ نسبتاً پاکدامنِ این شخصیت کمی عجیب بود؛ چرا که آسیب‌پذیریِ او—که عملاً هستهٔ اصلیِ داستان است—از رابطهٔ عاشقانه‌اش با نخست‌وزیر بریتانیا، دوکِ باکینگهام (Thomas Holding)، ناشی می‌شود. وقتی ری‌شلو متوجه می‌شود ملکه جواهراتِ گرانبهایی را به معشوقش هدیه داده، تصمیم می‌گیرد او را رسوا کند. تنها چهار سوارِ دلیر ما می‌توانند روز را نجات دهند. صحنه‌ها و لباس‌ها عالی‌اند و فِربنکس و پالِت وقتی لازم است شورِ شمشیرزنی را به نمایش می‌گذارند، اما از نظرِ میزانِ اکشن برایم کافی نبود و در فیلم تکرارِ نماها هم دیده می‌شود. دو بریلیه به‌عنوانِ کاردینالِ موذی تهدیدآمیز به نظر نمی‌رسد، و به همین دلیل حسِ خطر و تنش زمانی که موسکترها به کار می‌پردازند تا حد زیادی در قالبِ این درامِ لباس‌محورِ پرزرق‌وبرق گم می‌شود. فیلم امسال یکصدمین سالِ خود را جشن می‌گیرد و قطعاً ارزشِ دیدن دارد، اما در نهایت کمی ناامیدکننده بود.