فیلم هندی Aladin 2009

از همان صحنه‌ی اول فهمیدم که این فیلم یا به کلی افتضاح خواهد بود یا لااقل تا حدی سرگرم‌کننده—هیچ حالتی بین این دو یا بهتر از دومی ندارد. برای من، به نحوی از «علاءالدین» راضی شدم. این فیلم اصلاً اثر بزرگی نیست؛ اما در ژانری قرار می‌گیرد که مثل آثار مشابهی مثل «The Cat in the Hat» دیدها را دو قطبی می‌کند. اگر بتوانید از آن...

از همان صحنه‌ی اول فهمیدم که این فیلم یا به کلی افتضاح خواهد بود یا لااقل تا حدی سرگرم‌کننده—هیچ حالتی بین این دو یا بهتر از دومی ندارد. برای من، به نحوی از «علاءالدین» راضی شدم. این فیلم اصلاً اثر بزرگی نیست؛ اما در ژانری قرار می‌گیرد که مثل آثار مشابهی مثل «The Cat in the Hat» دیدها را دو قطبی می‌کند. اگر بتوانید از آن لذت ببرید، واضح است که ازش خوشتان خواهد آمد؛ در غیر این صورت از آن متنفر خواهید شد. من در دسته‌ی اول قرار گرفتم. بازیگران کمک شایانی کرده‌اند. ریتیش دهشموخ نقش علاءالدین را به‌خوبی ایفا می‌کند و آمیتاب باچان و سانجای دutt به‌عنوان جن و جعفر خوش‌تماشاگرند. علیرغم عنوان، فیلم بیشتر به «علاءالدین» اشاره می‌کند تا اینکه بازسازی یا بازتصور مستقلی از داستان معروف باشد. نحوه‌ی پرداختن به این ایده را دوست داشتم؛ ممکن است سطحی و احمقانه به‌نظر برسد، اما به نظرم جواب می‌دهد. اواخر فیلم حوصله‌ام سر رفت، بنابراین مدت‌زمان قطعاً طولانی‌تر از حد لازم است—۹۰ دقیقه به جای ۱۳۲ دقیقه ایده‌آل‌تر بود. اگر نه بازیگرانی که دوست‌داشتنی‌اند و نه این‌که فیلم خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد (تا حوالی پایان)، قطعاً امتیاز پایین‌تری می‌دادم. کاملاً درک می‌کنم اگر کسی این فیلم را دوست نداشته باشد؛ اما من—راستش—برعکس فکر می‌کنم.