فیلم Brannigan 1975

فیلم اکشن نسبتاً متوسطی است که در اواخر دوران طولانی کاری جان وین ساخته شده. پانزده دقیقهٔ پایانی آن چنان ضعیف است که باورکردنی نیست این سکانس‌ها را داگلاس هیکاکس کارگردانی کرده باشد؛ او معمولاً آثاری قابل‌قبول و گاهی درخشان داشته (مثل Theatre of Blood). متأسفانه بیشتر فقط برای طرفداران پروپاقرص «دوک» مناسب است. چه کسی فکرش را می‌کرد جان وین و ریچارد آتنبرو روزی با...

فیلم اکشن نسبتاً متوسطی است که در اواخر دوران طولانی کاری جان وین ساخته شده. پانزده دقیقهٔ پایانی آن چنان ضعیف است که باورکردنی نیست این سکانس‌ها را داگلاس هیکاکس کارگردانی کرده باشد؛ او معمولاً آثاری قابل‌قبول و گاهی درخشان داشته (مثل Theatre of Blood). متأسفانه بیشتر فقط برای طرفداران پروپاقرص «دوک» مناسب است. چه کسی فکرش را می‌کرد جان وین و ریچارد آتنبرو روزی با هم همکاری کنند؟ در این فیلم این اتفاق می‌افتد و من از نتیجه نسبتاً خوشم آمد. شخصیت جان وین یک مأمور پلیس شیکاگو نسبتاً سرکش است که برای بازگرداندن فراری‌ای به نام لارکین (جان ورنون) به لندن فرستاده می‌شود. در حالی که او و «سر چارلز» در باشگاهی مجلل مشغول نوشیدن یک نوشیدنی الکلی هستند، طعمه‌شان از سونا ربوده می‌شود و این اتحاد نامحتمل — با کمی کمک از جنیفر سرزنده (جودی گیسون) — باید او را پیدا کند. در بیشتر فیلم چشم وین برق می‌زند؛ گرچه داستان کاملاً قابل‌پیش‌بینی است، اما تعقیب‌وگریز خودرویی نسبتاً سرگرم‌کننده و صحنه‌هایی از انفجار وسایل سرویس بهداشتی هم دارد. فیلم قطعاً شاهکار نیست، اما نزدیک به دو ساعت با ریتم خوبی پیش می‌رود و دو کهنه‌کار فیلم آن‌قدر لذت می‌برند که بیننده هم از تماشای آن لذت می‌برد. دیدن تصویری از بندرگاه‌های قدیمی لندن نیز پس از پنجاه سال جالب است، و در پایان یک پیچش هوشمندانه در داستان وجود دارد.