بیوگرافی
کمی پس از آغاز قرن در ایالت لوئیزیانا به دنیا آمد، منتن از سن ۱۲ سالگی شروع به فرار از خانه میکرد تا به سیرکها و نمایشهای داروسازی بپیوندد، اما بارها و بارها به خانه بازگردانده شد. در این زمانها مهارتهای کمدی خود را تیز کرد و برنامهها و اجراهایی...
کمی پس از آغاز قرن در ایالت لوئیزیانا به دنیا آمد، منتن از سن ۱۲ سالگی شروع به فرار از خانه میکرد تا به سیرکها و نمایشهای داروسازی بپیوندد، اما بارها و بارها به خانه بازگردانده شد. در این زمانها مهارتهای کمدی خود را تیز کرد و برنامهها و اجراهایی را پدید آورد که نهایتاً در صحنههای وودویل یا آنچه آن زمان «chitlin' circuit» نامیده میشد، محبوب شد. ذاتاً اجراکنندهای تکنفره بود، اما اغلب برای ادامهٔ کار با کمدینهای مشهور دیگر (مانند بن کارتر) جفت میشد و تبدیل به اجرای ماهری در نوعی نمایشهای «گفتگوی نامعین» شد، جایی که دو کمدین چابک مرتب یکدیگر را در نیمهٔ جمله پیشی میگرفتند، انگار ذهن هم را میخوانند (مثلاً «ببین، دیدی...؟» «دمت دیدمش همین دیروز...خیلی حالش خوب نبود»). تمرکز منتن به تدریج به سوی سینما روانه شد، جایی که در ابتدا در نقشهای نوکرانهٔ کوتاه (واکسزنها، باربرها، پیشخدمتها) ظاهر میشد. با این حال، استعدادش در خنداندن مردم قابل چشمپوشی نبود و به زودی در پارودیهای وسترن به سبک هارلم و فیلمهای کمدی درجهٔ A در نقش نوکر خرافاتی و همواره ترسان که از هر نوع نابودی قریبالوقوع فرار میکرد، به نقشهای برجسته رسید.
اوج حضور مورلند در سینما با نقش مکررش بهعنوان بیرمینگهم، رانندهٔ دستپاچه، در سری «چارلی چن» بود، جایی که همیشه رئیسش را از نزدیکشدن به یک پرونده یا موقعیت آشکاراً خطرناک برحذر میداشت. اگرچه عمارتهای جنزده مکان ایدهآلی برای بروز این شخصیت کلیشهای او بودند، اما در سالهای بعد موفقیت هالیوودی او به شکلی دیگر برایش آسیبزا شد. تا دههٔ ۱۹۵۰ نگرشهای نژادی آغاز به تغییر کرد و با رشد جنبش حقوق مدنی، آنچه زمانی خندهدار تلقی میشد اکنون تحقیرآمیز و توهینآمیز برای سیاهپوستان و سفیدپوستان تفسیر میشد. منتن و دیگرانی مانند استپین فچیت از سوی هالیوود به حاشیه رانده و مسخره شدند بهخاطر نمایشهای منفی گذشتهٔ خود. سالها طول کشید تا مخاطبان ببخشند و نسلهای جدید کمدی دورهٔ رکود بزرگ منتن مورلند را فراموش کنند تا بازیگر بتواند بازگردد.
در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ توانست تا حدودی در تلویزیون، تبلیغات و فیلمهای گاهبهگاه احیا شود و دوباره با ستارگان کمدی بزرگی چون بیل کازبی، گادفری کمبریج و کارگردان کارل راینر همکاری کند. با این حال همهچیز بیش از حد کوتاه بود، زیرا منتن که سالها از بیماری رنج میبرد، در سال ۱۹۷۳ بر اثر خونریزی مغزی درگذشت، درست در زمانی که داشت به محبوبیت تازهاش خو میگرفت. امروز، تماشاگران معمولاً مهربانتر و درککنندهتر نسبت به مورلنداند و او را بهعنوان کمدینی بسیار بااستعداد به یاد میآورند که به تنها شیوهای که میدانست موانع بزرگی را شکست و درهای پیش روی بازیگران سیاهپوست دیگر را باز کرد.
نمایش بیشتر
