فیلم Spider Baby or, The Maddest Story Ever Told 1967

فیلمی سرگرم‌کننده و خوش‌گذرانی‌وار است. این فیلم گویی بین ترسناک‌های کهنه‌کار و آثار اکسپلویتیشن جدیدتر جا خوش کرده — از نظر سبک تصویری حال و هوا و ظاهری دههٔ ۵۰ دارد، اما موضوعاتش بیشتر یادآور اکسپلویتیشن دههٔ ۷۰ است. من این سبک را دوست دارم؛ اگر اهل فیلم‌های درجهٔ دوم هم باشید، احتمالاً از آن لذت خواهید برد. حضور جوان سید هایگ هم به‌عنوان امتیازی...

فیلمی سرگرم‌کننده و خوش‌گذرانی‌وار است. این فیلم گویی بین ترسناک‌های کهنه‌کار و آثار اکسپلویتیشن جدیدتر جا خوش کرده — از نظر سبک تصویری حال و هوا و ظاهری دههٔ ۵۰ دارد، اما موضوعاتش بیشتر یادآور اکسپلویتیشن دههٔ ۷۰ است. من این سبک را دوست دارم؛ اگر اهل فیلم‌های درجهٔ دوم هم باشید، احتمالاً از آن لذت خواهید برد. حضور جوان سید هایگ هم به‌عنوان امتیازی اضافی است. تصور کنید یک خانهٔ فرسوده و ژولیده (شبیه خانه‌ای که خانواده «والتونز» در آن زندگی می‌کردند) که دو خواهر و یک برادر را در خود جای داده؛ تا حوالی اوایل نوجوانی اوضاع نسبتاً عادی است، اما بعد دچار پسرفت شده و هر کدام با درجاتی از رفتارهای عصبانی و دیوانه‌وار روبه‌رو می‌شویم. آیا این خطرناک است؟ کافی است نگاهی به مانتان مورلند بیندازید که در صحنه‌های افتتاحیه تلاش می‌کند نامه‌ای به آن خانه تحویل دهد و... خب، این آخرین کاری است که او انجام می‌دهد! تنها نفوذ کنترل‌کنندهٔ آن‌ها راننده‌شان «برونو» (با بازی لان چانی جونیور) است، اما حتی او هم وقتی چند خاله‌زاده طماع و وکیل‌شان تصمیم می‌گیرند برای ادعای ارث بیایند، کارش دشوار می‌شود. با وضعیتی که خانه دارد، من خودم پا به فرار می‌گذاشتم، اما آن‌ها پافشاری می‌کنند و خیلی زود پشیمان می‌شوند. فیلم تلاش نمی‌کند بیماری‌های روحی شخصیت‌ها را تحلیل یا توضیح دهد؛ تنها اشاره‌ای می‌کند که ممکن است مادر، پدر و حتی سگ خانواده همگی ویژگی‌های مشابهی داشته‌اند! بازی‌ها در سطح متوسطی‌اند، فیلمنامه ظرافت یا رمز و راز قابل‌توجهی ندارد و در مجموع با مجموعه‌ای از موقعیت‌های تکرارشوندهٔ نیمه‌طنز ـ نیمه‌ترسناک مواجهیم که بعد از مدتی تکراری می‌شوند. فیلم شوخی‌آمیزِ خالص نیست، اما ریتمش برای حدود ۸۰ دقیقه خوب پیش می‌رود؛ با این حال به نظر من اثری نیست که ارزش تماشا کردن دوباره را داشته باشد. فیلم در پایان تابستان ۱۹۶۴ فیلم‌برداری شد اما به‌خاطر ورشکستگی تهیه‌کنندگان بیش از سه سال بعد اکران شد. عنوان کامل آن «Spider Baby or, The Maddest Story Ever Told» است که یادآور عنوان‌های عجیب و طولانی دههٔ ۶۰ است. با اینکه به دلیل تصویربرداری سیاه‌وسفید از نظر بصری محدود است، اما مانند آن آثار عجیب و کم‌خرج، بیشتر یک ترسناک اغراق‌شده و نمایشی است تا یک کمدی. در سنت فیلم‌های «B» قرار می‌گیرد، با عناصر اسلشر از «سایکۆ»، و مشخصاً اثر بر راب زامبی برای «House of 1000 Corpses» قابل‌مشاهده است. اگرچه لان چانی جونیور در دوران پیری و سید هایگ جوان قابل‌توجه‌اند، نکتهٔ برجستهٔ فیلم بازی زنان است. خیلی‌ها از جیل بنر به‌عنوان ویرجینیا تعریف می‌کنند — هنگام فیلم‌برداری ۱۷ ساله بود و چند ماه بعد ۱۸ ساله شد. متأسفانه او در سال ۱۹۸۲ در ۳۵ سالگی در یک تصادف رانندگی جان باخت. در آن زمان برای مارلون براندو کار می‌کرد و روی فیلمنامه و امثال آن فعالیت داشت. شخصاً بازی کارول اوه‌مارت در نقش امیلی را بیشتر می‌پسندم؛ او چند صحنهٔ درخشان شبیه «Horror Hotel» دارد. مدت فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۱ دقیقه است. نمرهٔ نگارنده: B-.