فیلم Savage House 2026

«سر چانسی» (ریچارد ای. گرانت) از آخور خوک‌ها به طبقهٔ بالاترین مالکان زمین ارتقا یافته است، حاصل ازدواجش با «لیدی ساویج» (کلر فوی) که هرچند صاحب‌عنوان است اما تهی‌دست. او که به نحوی لقب شوالیه را به دست آورده و با حمایت وفادار متصدی امورش، هالیفکس (جک فارثینگ)، در عمارت رو به خرابی‌شان زندگی نجیب‌زادگی را تجربه می‌کند. ناگهان پیامی می‌رسد: دوک و دوشس دوون‌شایر...

«سر چانسی» (ریچارد ای. گرانت) از آخور خوک‌ها به طبقهٔ بالاترین مالکان زمین ارتقا یافته است، حاصل ازدواجش با «لیدی ساویج» (کلر فوی) که هرچند صاحب‌عنوان است اما تهی‌دست. او که به نحوی لقب شوالیه را به دست آورده و با حمایت وفادار متصدی امورش، هالیفکس (جک فارثینگ)، در عمارت رو به خرابی‌شان زندگی نجیب‌زادگی را تجربه می‌کند. ناگهان پیامی می‌رسد: دوک و دوشس دوون‌شایر در مسیر گذرشان به شهرستان، برای شب به غذا و جای اقامت نیاز دارند. لیدی در ابتدا می‌گوید توان میزبانی چنین بزرگان را ندارند، اما سر چانسی اصرار می‌کند که باید هر طور شده — التماس، دزدی یا قرض — خود را در هرم اجتماعی دوباره جا بیندازند. این دیدار ممکن است همچنین به وصلت سودمندی برای دخترِ شیفتهٔ موش‌هایشان، فنی (کیلا لرد کسیدی)، بینجامد. با کمتر از دو هفته تا موعود، آن‌ها باید خانه و کارکنان را آماده کنند. سر چانسی مردی خوش‌گذران است و دختربچهٔ خدمتکار (بل پاولی) را دنبال می‌کند، اما او عاشقِ کس دیگری است و با یک سرپیشخدمت همدست شده؛ همان سرپیشخدمت هم‌زمان برای معشوقه‌اش خدمات خصوصی انجام می‌دهد و به رئیسش در فروش دوبارهٔ قطعات زمین به افرادی چون آقای بلک (پیپ تورنز) کمک می‌کند. بیماری همه‌گیر، نفاق و خیانت همه‌جا را فرا گرفته و جمعیت محلی قرقاول‌ها و حتی مردم روستا در معرض نابودی‌اند. این فرصت می‌تواند موجب شکوه خاندان شود یا به همان اندازه، سبب نابودی آن‌ها گردد. موسیقی متن غنی و دلنشینی دارد، ساخت و تولید اثر باشکوه است و گاهی دیالوگ‌ها خنده‌دارند، اما کلیت فیلم بیش از حد کش‌دار است؛ تا حدی در مرز کمدی هجوی حرکت می‌کند و پایان‌بندی‌اش هم برای بیننده چندان غافلگیرکننده نیست. کلر فوی و جک فارثینگ کمتر از ظرفیت خود به کار گرفته شده‌اند. گرچه فیلم به ‌صورت سرگرم‌کننده‌ای مضحکهٔ گزافه‌گویی و احمق‌نماییِ زندگی اشرافی قرن هجدهم را هدف می‌گیرد، این ترکیبِ نوعی کمدیِ سبک Carry On با یک اثر دوره‌ای به سبک پیتر گرینوِی در مجموع برایم کمی ناامیدکننده بود.