انیمیشن Coyote vs. Acme 2026

شاید فیلم آن‌طور که طرفداران انیمیشن کلاسیک انتظار دارند به نظر نرسد، اما Coyote vs. ACME به‌خاطر خلاقیتی که در ادای احترام به کارتون‌های قدیمی و روایت زیرکانه‌اش دارد ارزش تماشا کردن را دارد؛ دیدن جایگاه شخصیت محبوب شما در این دنیای عجیب و غریب هم جالب است. به این فکر که می‌کنم، تعجب می‌کنم در این آمریکا که همیشه پر از دعواهای حقوقی است، تقریباً...

شاید فیلم آن‌طور که طرفداران انیمیشن کلاسیک انتظار دارند به نظر نرسد، اما Coyote vs. ACME به‌خاطر خلاقیتی که در ادای احترام به کارتون‌های قدیمی و روایت زیرکانه‌اش دارد ارزش تماشا کردن را دارد؛ دیدن جایگاه شخصیت محبوب شما در این دنیای عجیب و غریب هم جالب است. به این فکر که می‌کنم، تعجب می‌کنم در این آمریکا که همیشه پر از دعواهای حقوقی است، تقریباً یک قرن طول کشید تا کسی بفهمد محصولات «ACME» چقدر بی‌کیفیت‌اند! حالا وایلی ای. کویوت از بس همه چیز جلوی چشمش منفجر شده کاسه صبرش لبریز شده و وکیل «آوری» (با بازی ویل فورت) را استخدام می‌کند تا به میدان دادگاه برود و در برابر مرغ جنجالی «فُگ‌هورن لِگ‌هورن» و وکیل تیزبین او «بادی» (جان سینا) اختلاف را مطرح کند. خود کویوت نمی‌تواند حرف بزند؛ آن‌ها هم موفق نمی‌شوند «رود رانر» را به‌عنوان شاهد آورد تا از فجایعی که برایش رخ داده شهادت دهد، و اساس دفاعشان انگار پیش شخصیتی شبیه «المر فاد» مطرح می‌شود که خودش هم چندان معلوم نیست طرف کدام است — یا شاید هم دقیقاً می‌داند؟ آیا می‌توانند پیروز شوند؟ من شخصاً بیش از همه از شخصیت لِگ‌هورن خوشم آمد، چون به‌طور غافل‌گیرکننده‌ای پیشنهاد می‌داد که این ابزارها و گجت‌ها روی شخصیت‌های کارتونی آزمایش شده‌اند — نه روی آدم‌های واقعی — چون، خب، عملاً نمی‌شود باگز یا دافی یا دیگر شخصیت‌ها را کشت. به نظرم استدلال معقولی بود! این چیزی نیست که آوری بخواهد قبول کند، و خرابی‌ها و شلوغ‌کاری‌هایشان بهانه‌ای می‌شود برای بازدید دوباره از قسمت‌های قدیمیِ برخوردهای فاجعه‌بار بین آن گربه و پرنده در همان مسیر/پل/تونل معروف — یا هر جایی که ممکن بود همه‌چیز به‌هم بخورد. برای من شاید مشکل این بود که در کودکی اصلاً طرفدار شخصیت‌های لونی تونز نبودم: شخصیت‌های سخنگو معمولاً اذیتم می‌کردند و این قصه‌های کویوت هم سناریوهای تکراری شبیه «تام و جری» را اجرا می‌کردند، فقط بدون آن نوع انسان‌نمایی دوست‌داشتنی. با این حال، این فیلم همچنان به‌عنوان یک کپسول زمانی از تاریخ انیمیشن هالیوود تا حد زیادی مؤثر است و با حضور جان سینا و آن خروس جنوبی باسر و صدا، اثری خوش‌ساخت و نوستالژیک از کمدی ارائه می‌دهد. من مقاله‌ای خواندم که از این فیلم الهام گرفته شده بود و فهرستی از «ده فیلم ضدسرمایه‌داری برتر» ارائه داده بود که در آن فیلم They Live هم بود. این فیلم درباره یک شرکت به‌طرز کارتونی شرور است که ریاستش را جان سینای محبوبم برعهده دارد. جان سینا خوب است. ویل فورت خوب است. جوبیلی از X‑Men: Apocalypse هم خوب است. Who Framed Roger Rabbit محبوب است. این فیلم نسبتاً جالب است، اما ضدسرمایه‌داری نیست و نباید الهام‌بخش فهرستی باشد که فیلمی مثل They Live را هم شامل می‌شود. می‌توان این فیلم را در فهرستی از آثاری قرار داد که افکت‌های مشابه Who Framed Roger Rabbit را خوب اجرا می‌کنند؛ مثلاً: Who Framed Roger Rabbit، Space Jam، Cool World، و Coyote vs. ACME. فیلم قابل قبول است؛ کمی طولانی است و کمی هم فضای آن احساس می‌شود که آمریکا دوست دارد شرکت‌هایی را که با مردم بد رفتار می‌کنند مواخذه کند.